– “Tanya, je grootvader heeft een huis achtergelaten in het dorp van je grootmoeder,” vertelde mijn moeder me. “Welke grootvader? Welk huis? Waarom heb je me nooit verteld dat ik een opa had?
Ik was boos op hem omdat hij mij en mijn moeder in de steek had gelaten. Daarom wilde ik niet met hem praten. Het duurde niet meer dan een half uur om het dorp van mijn grootvader te bereiken. Een oud huis, een ingestort hek. Het hoefde niet gerepareerd te worden. Gewoon afbreken en een nieuw huis bouwen… Maar er hangen foto’s van mij(!) aan de muur. Een tweejarige, een vijfjarige, een zevenjarige, een foto van mijn laatste gesprek. Een foto van mij met een kind in mijn armen. Hij wist dat hij overgrootvader was…
Toen vond ik een brief in de lade van het buffet, “Aan mijn liefste kleindochter Tanechka.” “Tanechka, mijn geliefde kleindochter! Helaas hebben we elkaar nooit ontmoet. Maar dat is mijn schuld. Ons leven samen is niet gelukt door mijn grootmoeders eigen domheid en jeugdigheid. Wees niet boos op je moeder, ze houdt heel veel van je. Ook al kende ze me niet, je was altijd in mijn hart. Jij werd de zin van mijn leven. Ik heb een huis voor je gebouwd zodat ik iets zou hebben om je te herinneren. Het is anders dan de huizen hiernaast, je zult het meteen herkennen. Accepteer alsjeblieft dit welgemeende cadeau van je opa.
Ik hou heel veel van je. Tot ziens, Tanya. Je grootvader Andrei!” Er was een sleutel van het huis met het adres. Het was een huis van twee verdiepingen met gebrandschilderde ramen op de eerste verdieping. Er was een mooie grote veranda aan de voorkant en een echte speeltuin achter het huis. Ik weet niet waar mijn opa het geld voor dit alles vandaan haalde, maar hij zorgde duidelijk goed voor mij en mijn zoon. Na de afscheidsceremonie ben ik in dat dorp gebleven.
