Niet zo lang geleden verzamelde mijn dochter ons voor de feestmaaltijd: ze had goed nieuws te vertellen, twee zelfs.
We wonen met z’n vijven in het appartement: ik, mijn man, dochter, schoonzoon en kleinzoon. Wij hebben een driekamerappartement, maar de praktijk wijst uit dat het ondraaglijk is om in twee gezinnen te wonen. Ze trouwden toen de buik van hun dochter bijna op hun voorhoofd zat. Ze trouwden snel en trokken meteen bij ons in. Toen vertelden we hen dat de beste oplossing zou zijn om te sparen voor een appartement – voor een aanbetaling op een hypotheek.
Maar blijkbaar luisterde niemand naar ons. We zaten aan tafel en mijn dochter glimlachte. Even dacht ik zelfs dat ze ons eindelijk gehoord hadden: – “Mama, papa, we zijn zwanger. Ja, we hebben een auto gekocht. Maar we moesten een lening afsluiten. Ik wist niet hoe ik moest reageren. Moest ik huilen of blij zijn? Al onze instructies aan hen om te sparen gingen de mist in. Geen van hen had een rijbewijs. Weet je waarom ze besloten een auto te kopen? Omdat een of andere idioot op het werk zei dat ze geen internetverbinding zouden krijgen zonder kredietgeschiedenis.
Mijn vader en ik zijn razend. Deze man zal nooit veranderen. Hij is al een gevestigde eikel en maakt van mijn dochter hetzelfde. Ze zijn ook beledigd dat we niet blij voor ze zijn. We wonen in een doos; we willen uitbreiden of een hypotheek nemen voor een appartement… En zij lijden onder zulke dingen. Ze krijgen een tweede kind. Vanochtend heeft mijn vader met mijn zwager gepraat en hem het huis uitgeschopt. Hij heeft in deze vijf jaar immers niets bereikt in zijn leven. En hij zal ook niets bereiken.
