Ik ben 85 jaar oud. Nu woon ik alleen. Ik heb twee dochters. Mijn oudste dochter kreeg ik van mijn geliefde man.
Hij was de enige man van wie ik zoveel hield en hij heeft me veel pijn gedaan. Toen ik zwanger werd, verliet hij me. Ik heb nooit van mijn oudste dochter gehouden. Misschien is dat de reden. Alle woede die ik voelde tegenover mijn ex-vriend – mijn enige liefde – reageerde ik af op mijn oudste dochter.
En ik baarde mijn jongste dochter bij een man van wie ik niet zoveel hield. Maar ik heb altijd van mijn veel jongere dochter gehouden. Ik weet dat dat jammer is, maar het is waar. Het ergste is dat ik het niet verborgen heb gehouden. Met andere woorden, mijn oudere dochter wist heel goed dat ik niet van haar hield en daarom behandelde ik haar slecht.
Toen ze volwassen werden en ik de boedel verdeelde, kreeg zij niets: ik gaf alles aan mijn jongere dochter. Daarna communiceerde ze helemaal niet meer met me en ik begreep haar. Ik heb haar hele jeugd tot een hel gemaakt. Ze deed zo haar best om me van haar te laten houden.
Ik heb haar voortdurend beledigd en gekwetst. Nu ben ik 80 jaar oud en ik wil haar echt vinden, met haar praten en mijn excuses aanbieden. Ik heb onlangs met mijn kleindochter gepraat, maar ze zei dat haar moeder niet met me wilde praten. Maar ik heb daar zo’n behoefte aan. Ik kan niet naar de andere wereld met deze zonde.
Ik moet echt met haar praten, mijn excuses aanbieden en haar vertellen dat ik nu heel veel van haar hou en dat ik spijt heb van alles. Ik hoop dat ze me ooit wil ontmoeten en dat het me spijt. Ik weet dat niet iedereen me zal begrijpen en misschien zal niemand me begrijpen. Een moeder is tenslotte verplicht om van haar kind te houden en hem alle warmte te geven waartoe ze in staat is. Het is toch niet de schuld van het kind dat een of andere engerd ons verlaten heeft?
