“Ik weet niet waarom, maar mijn schoonmoeder besteedde bijna geen aandacht aan mijn man en ons gezin.
Mijn man is het middelste kind, hij heet Kolya. Mijn ouders hebben mijn oudste zoon geholpen om een appartement te kopen. Nu woont hij daar met zijn vrouw en ze hebben twee meisjes die mijn schoonmoeder gek maken. De jongste zoon krijgt speciale aandacht; hij is net afgestudeerd van de middelbare school en mijn schoonmoeder heeft hem een tweekamerappartement gegeven ter ere van hem. Maar mijn Kolya kreeg niets. Na de bruiloft vroegen we de ouders van mijn man of we voor het eerst in een van hun vele appartementen mochten wonen. De schoonfamilie wilde dat hun zoon de huur betaalde. Ik moest het betalen.
En dat duurde niet lang, want later vond de schoonfamilie betere huurders en zette ze ons eruit. Het was goed dat we toen een beetje konden sparen en een hypotheek konden nemen. Toen ons kind werd geboren, waren we nog steeds bezig met het aflossen van de hypotheek en het was een moeilijke tijd. We hadden niet eens genoeg om eten te kopen, dus kwam mijn moeder vanuit een andere stad naar ons toe om ons te helpen. Mijn schoonmoeder wist alles, maar hielp ons niet. En ze gaven niets om hun kleinzoon, ze kwamen niet eens naar de ontlading, ze groetten ons alleen aan de telefoon.
Ze nodigden ons ook niet uit voor familiefeestjes, we kregen alleen felicitaties. En op een dag kwam mijn schoonmoeder bij ons thuis. In tranen ontdekte ze dat haar schoonvader een jonge minnares had gevonden en haar het huis uit had geschopt. De oudste zoon wilde haar niet binnenlaten, zei dat hij al twee kinderen had, en de jongste zoon had een tumultueus persoonlijk leven, dus kwam ze vragen of ze bij ons kon komen wonen. Maar ik weigerde. Ik geef niets om het oordeel van mijn familieleden, want toen Nicholas en ik al die jaren een moeilijke tijd doormaakten, hebben mijn familieleden ons nooit geholpen, dus ze verwachten niets van ons.
