Het is lente. Alles bloeit, bloeit. Een heerlijke tijd om van te genieten.
Maar een ruzie tussen de buren verstoorde onze rust: Elena schreeuwde tegen haar vader en liet hem niet thuiskomen. Ze deed dit omdat hij tien jaar geleden zijn vrouw en twee kinderen alleen had gelaten en was vertrokken. Vitaly en Natalia waren heel jong getrouwd. Ze hadden samen twee kinderen. De man had “gouden handen” en werkte als timmerman. Hij accepteerde het niet, dus schonken ze hem drankjes in als dank, wat tot dronkenschap leidde. Vitaly ging naar zijn werk, maar deze keer kwam hij niet terug.
Hij vroeg zijn vrienden om Natalia te vertellen dat hij niet terug zou komen. Hij had zijn hele leven voor hen gewerkt, en nu zijn kinderen volwassen waren en op zichzelf waren aangewezen, wilde hij voor zichzelf leven. En nu had hij een vrouw gevonden die echt van hem hield en hem respecteerde. Natalia was erg verdrietig, niet om haar man, maar om het feit dat hij nog steeds moest sturen. Het was ongeveer 10 jaar geleden. Vitaly keerde terug naar het huis dat hij zelf had gebouwd. Maar zijn dochter liet hem er niet in en nu woont ze hier met haar man.
Dasha beschuldigde haar vader ervan dat hij hen in de steek had gelaten, maar hij was erg moe en droomde er alleen maar van om naar bed te gaan. Na de reis kon hij nauwelijks nog op zijn benen staan. De oude man luisterde naar alles en stemde toe. Hij had zijn familie echt verlaten omdat hij liefde en begrip wilde, en zij verwachtten dat alleen van hem. Vitaly ging naar zijn geboortedorp waar hij was opgegroeid.
Zijn zus ontmoette hem en viel bijna flauw. Zijn broer was sindsdien erg veranderd en het inkomen had hem geen goed gedaan. Irina bracht hem naar het ziekenhuis en nam hem op voor behandeling. Hij bleef er maar een week. Vitali stierf. Zijn hart moet het gevoeld hebben en hij kwam afscheid nemen van iedereen. Zijn laatste woorden waren een smeekbede om hem te vergeven als de kinderen enige genade in hun hart hadden voor hun oude vader.