Toen de lerares haar brugklassers ontmoette, straalde ze van een overdaad aan gevoelens en emoties…
Ze was net afgestudeerd, dus ze zat vol ambitie en plannen. De kinderen waren allemaal verschillend. Allemaal zo elegant, maar één meisje, Lyusia, stak er bovenuit. “Haar rok is oud, ik wil niet met haar aan hetzelfde bureau zitten!” zei iemand plotseling in de klas. Je moet mensen beoordelen op hun gedachten, want kleren zijn maar een omhulsel. Vind iets in Lucy waar je trots op kunt zijn. Het meisje was erg verbaasd en ging weer zitten. Lucy was een grijze muis, dus waar kon ze trots op zijn? Ze was een slechte leerling en haar discipline was belabberd.
Om eerlijk te zijn vond zelfs haar lerares haar niet zo aardig, omdat ze een beetje vreemd was. Lyusia droeg vaak ongestreken, vuile kleren. Haar vader kwam naar ouderavonden en was niet erg geïnteresseerd in zijn dochter. De lerares dacht al dat het gezin op de een of andere manier niet functioneerde.
Maar ze bemoeide zich niet met familiezaken. Op oudejaarsavond gaven alle kinderen de lerares kleine cadeautjes. Ze bedankte hen met een chocoladereep. Sommigen gaven haar een zelfgemaakte kaart, sommigen snoepjes, sommigen leuke dingetjes. En toen kwam Lucy, voor het eerst schoon en gekamd.
Ze gaf de lerares een kleine krantenzak met rode kralen erin: “Mijn moeder droeg ze altijd. En in de zomer waste ze ze…” fluisterde het meisje. De lerares hield het meisje dicht tegen zich aan. Toen werden alle kaarten onthuld, alles werd duidelijk en begrijpelijk. Ze begreep waarom het meisje zo slordig was, waarom haar vader er niet helemaal bij leek te zijn… “Dank je, Lyusia! Dit is het meest waardevolle geschenk!” antwoordde ze.
Na Nieuwjaar veranderde Lyusia veel. Haar lerares probeerde meer aandacht aan haar te besteden en haar studies gingen vooruit. Anna Ivanovna nodigde haar zelfs uit om op bezoek te komen, waar ze haar voorstelde aan haar zoon Ivan. Ze speelden vaak sneeuwballen en hadden plezier na school.
