Mijn man en ik begrepen elkaar heel goed, maar dat was maar voor een paar jaar nadat we getrouwd waren…
Na een tijdje hadden we voortdurend ruzie, maar ik bleef het feit dat ik problemen had voor mijn moeder en kinderen verbergen. Ik wilde niet dat mijn moeder zag hoe slecht het met me ging, dus zei ik altijd dat het goed met me ging en dat ik gelukkig was in mijn huwelijk. En dus kreeg ik dochters in mijn huwelijk, ze groeiden slim en mooi op, en nadat ze van school kwamen verhuisden ze naar een andere stad om verder te studeren. En dus, toen mijn man en ik alleen achterbleven, realiseerden we ons dat we niets hadden om over te praten, dat we ons samen verveelden.
Ik grapte tegen een goede vriendin dat we niets hadden om over te praten, behalve onze kinderen, en Ira zei, nadat ze naar me had geluisterd, dat het eigenlijk normaal was, dat we in een crisis zaten waar we gewoon doorheen moesten. Ze adviseerde me om de boekliefde te vergeten en gewoon te leven en van het leven te genieten. Ik kon dat niet, omdat ik niet begreep hoe het kon gebeuren dat we, zo close, uit elkaar waren gegroeid. Op een dag kwam mijn man thuis en zei dat hij voor zijn werk naar het dorp moest en daar een tijdje zou blijven.
Omdat we de meeste tijd niet met elkaar spraken, zei ik niets bijzonders, omdat ik dacht dat dit het was – de scheiding en het einde van ons getrouwde leven. Na een tijdje besefte ik dat ik mijn man miste, maar ik wilde hem niet bellen. Op een dag kwam ik thuis van het huis van mijn dochters, keek en kon mijn ogen niet geloven – mijn man stond bij het fornuis, kookte het avondeten, de tafel was gedekt. Ik stond daar en was verbaasd, en hij zei dat ik mijn handen moest wassen en aan tafel moest gaan zitten. Toen ik vroeg wat de vakantie was, kwam hij naar me toe, omhelsde me en zei dat hij me miste en me een goed gevoel wilde geven. Hij beloofde me niet meer te zien, en weet je, het lijkt wel of we dichter bij elkaar zijn gekomen en tientallen jaren jonger zijn geworden.
