Fyodor zal deze dag nooit vergeten.
Hij heeft zichzelf voor altijd in zijn geheugen gebrand – als een tragische, zwarte kant in een anders kalm en evenwichtig leven.
Al in de ochtend was het weer verschrikkelijk.
De koude herfstwind sneed als messen in het gezicht, de motregen liep over de huid en ging door het merg en been.
Op zo ‘ n dag wilde je jezelf gewoon in een deken wikkelen, de waterkoker aanzetten en het huis niet verlaten.
Maar Fyodor was een man van woord en plicht.
Hij was niet gewend om luiheid te verontschuldigen of belangrijke dingen uit te stellen.
Zijn werk als boswachter was niet alleen een plicht – het was een roeping, een manier van leven, een verbinding met de natuur, waar hij meer van hield dan van wat dan ook in de wereld.
En deze dag was voor hem evenzeer een werkdag als elke andere.
Uragan, zijn trouwe vierbenige helper, voelde ook dat er vandaag iets ongewoons zou gebeuren.
De hond was nerveus, bleef de lucht snuiven, aan de lijn trekken, alsof hij gevaar voelde.
Toen ze bijna klaar waren met hun tour, blafte Uragan plotseling en rende in het struikgewas.
Fyodor volgde hem, wetende dat de hond niet zonder reden alarm sloeg.
Als er iets was gebeurd, dan betekende dat dat er ergens in het bos hulp nodig was.
Toen hij in een kleine open plek stapte, bevroor Fyodor.
Het was alsof de tijd stilstond.
Wat hij zag beroofde hem van de grond onder zijn voeten.
Een meisje lag op de grond bedekt met nat gebladerte en mos.
Ze droeg een witte trouwjurk, die nu was bevlekt met modder en bloedvlekken.
Haar haar was rommelig, haar gezicht bleek, haar lichaam onbeweeglijk.
Alles leek onwerkelijk, als een nachtmerrie waaruit je niet wakker kunt worden.
Het kostte Fyodor een paar seconden om zichzelf te componeren.
Hij kwam dichterbij en raakte zachtjes haar schouder aan-ze ademde.
Godzijdank leefde ze nog.
Ze was niet bevroren, ze bloedde niet dood… maar wie kan haar dat aandoen?
En waarom, van alles, hier in het bos?
“Juffrouw, kunt u mij horen?”zei hij rustig, probeerde haar niet bang te maken.
Maar het antwoord was slechts diepe stilte.
Zonder tijd te verliezen trok Fyodor zijn jas uit, wikkelde het meisje er voorzichtig in en nam haar zachtjes op zijn arm.
Ondanks de kou en het natte, haastte hij zich naar huis.
Het was gevaarlijk om in het bos te blijven – niemand wist wat er was gebeurd en of de dader nog in de buurt was.
Hij liep snel, maar voorzichtig, om de geredden geen pijn te bezorgen.
Uragan, gespannen en attent, Rende naast hem, alsof hij de ernst van de situatie begreep.
Het huis ontving haar met stilte en warmte.
Fyodor legde het meisje voorzichtig op de bank en riep pas toen zijn vrouw:
“Nastya! Kom snel, help me!“
Zijn vrouw kwam uit de keuken rennen, zag wat er aan de hand was en rende Bang naar haar toe.
Samen begonnen ze eerste hulp te verlenen: Nastya trok voorzichtig de jurk van het meisje uit, die op sommige plaatsen moest worden gesneden, en waste haar gezicht en handen van het bloed en het vuil.
Het lichaam van het meisje was bezaaid met talrijke schaafwonden en blauwe plekken.
Olga voelde zich mooi en geliefd.
Maar midden op het feest kwam een ober naar haar toe en zei dat er buiten iemand op haar wachtte.
Hij durft niet naar binnen te gaan, maar wil haar persoonlijk feliciteren.
Volgens de ober was het een kennismaking met bloemen en een geschenk.
De auto reed weg en toen besefte ze dat ze was ontvoerd.
Na een paar minuten kwam de auto van de politieagent, die Nastya had gebeld, aan.
De agenten arresteerden Denis en reden met hem weg.
Zijn geschreeuw weerklonk lange tijd in het bos.
Later kwam Vadim.
Hij nam Olga zachtjes op zijn arm, zette haar in de auto en reed met haar weg.
Daarvoor bedankte hij Fyodor en Nastya oprecht voor hun hulp.
Zonder haar had dit verhaal misschien tragisch kunnen aflopen.
Deze dag heeft een diepe stempel gedrukt op de harten van alle betrokkenen.
Voor Olga was het een les dat niet alle liefde Nobel is.
Voor Fyodor en Nastya-een herinnering dat vriendelijkheid soms tussen leven en dood staat.
En voor alle dorpelingen-een ander bewijs dat zelfs in de meest vredige plaatsen de meest verschrikkelijke verhalen kunnen gebeuren.
