De test lag al een uur op tafel, maar Vera kon nog steeds niet de kracht vinden om ernaar te kijken. Ze lag op de bank en keek naar het zonlicht dat langzaam over de vloer bewoog. Het balkon was open, maar er was helemaal geen tocht: de stad was ondergedompeld in een zomerse mist en was niet van plan om het te verlaten.
Eigenlijk wilde ze echt een baby. Als klein meisje vroeg ze haar moeder om een broer of zus, was alleen bevriend met die meisjes die jongere hadden en ging onbaatzuchtig met hen om. Er was nog een geval: toen ze eenmaal in het ziekenhuis was opgenomen, lag er een meisje van ongeveer vijf op het volgende bed. Vera zag dat het meisje bang en verdrietig was. ze stond urenlang als een soldaat voor het raam en keek naar buiten, waarschijnlijk wachtend op iemand. Niemand kwam haar bezoeken, en Vera besloot dat het meisje uit een weeshuis kwam, vooral omdat ze geen vragen over haar ouders beantwoordde. Twee weken lang speelde Vera de dochter van moeder met haar en droomde ze in het geheim dat ze haar ouders zou kunnen overtuigen om een meisje genaamd Julia te adopteren. Maar toen bleek dat Julia nog ouders had, en Vera huilde lang en wanhopig, zo gewend aan het idee dat ze een zusje zou krijgen.
Ze konden geen kinderen krijgen met Yura. De eerste drie jaar dachten ze er niet eens aan, zelfs Vera vergat tijdelijk haar droom, maar kijkend naar gelukkige moeders met kinderwagens, begon ze steeds vaker te denken dat het tijd was voor haar om moeder te worden. Ze waren niet ondertekend, en het stoorde Vera een beetje, ze wilde trouwen, maar Yura nodigde haar op geen enkele manier uit. Toen Vera deze kwestie aan de orde stelde, zei hij:
Als je zwanger wordt, melden we ons aan. Laat er een huwelijk in de lucht zijn.
Het was zo. Volgens de kranten was hij geen echtgenoot, maar voor Vera was er geen verschil. En voor Jura ook, zo lijkt het. Ze wist dat zij en Yura voor altijd samen waren. Althans, dat dacht Vera tot voor kort. Totdat Amina in zijn leven verscheen.
Vera begon Amina ‘s verhaal te volgen en vond steeds meer redenen voor verdenking: soms plaatste Amina foto’ s uit het park, en toen had Yura een ontvangstbewijs in haar jeans voor de aankoop van twee flessen water uit een supermarkt in de buurt van het park, toen plaatste Amina een lied, en toen zong Yura het. Vera kon niet blijven doen alsof er niets gebeurde. Daarom was deze test zo uit de tijd.
– Waar heb je het over! Ik ben helemaal niemand. Een graf”, beloofde Vera.
Ze zei echt tegen niemand iets. Noch mijn vriend, noch Yura. Ik nodigde hem uit in een restaurant voor het diner en gaf hem een kleine taart met een ooievaar. Yura was niet zo blij, maar hij omhelsde haar en kuste haar.
“Gaan we nu trouwen?”Vroeg Vera.
Hij aarzelde nogal wat, wat gemakkelijk aan eenvoudige opwinding kon worden toegeschreven.
– natuurlijk.
Amina verscheen niet op de bruiloft, en Vera was zelfs van streek. Ondanks Yulia ‘ s woorden, wilde ze haar territorium goed in de gaten houden, haar laten zien wiens man Yura was. En Vera besloot haar dochter Julia te noemen, want zonder haar was er geen dochter geweest. Er werd echter een zoon geboren. Mijn dochter is daarna geboren. En bij de doop vertelde Vera Yulia hoe dankbaar ze was voor haar, en dat ze zich altijd zou herinneren wat ze voor haar had gedaan.
Julia knikte en keek naar de vloer. Ze wist niet zeker of ze alles goed had gedaan. Ja, Er zijn twee mooie kinderen, Vera lijkt gelukkig te zijn. En Amina vertelde me dat ze het uitmaakte met Yura. Maar het was nog steeds een hoax. En ik schaamde me een beetje voor Vera.…