Vandaag wil ik iets met jullie delen dat me erg stoort. Nou, ik kan de mening niet aannemen van mensen die het zich kunnen veroorloven om te hertrouwen of te trouwen op oudere leeftijd. Naar mijn mening moet het huwelijk gebaseerd zijn op liefde, en over wat voor soort liefde kunnen we praten op de leeftijd van 60? Mijn ouders trouwden toen ze dertig waren. Het bleek dat ze aan een carrière dachten. Maar zij creëerden een familie op vaste grond.
Papa en mama leefden 30 jaar samen. Papa is onlangs overleden. Mijn man en ik besloten mijn moeder in huis te nemen. Om eerlijk te zijn, we hadden echt hulp nodig, de kinderen hadden zorg nodig en we werkten de hele dag. Trouwens, ik wilde mijn moeder niet alleen laten. We konden goed met elkaar overweg. Mijn man respecteert mijn moeder, en er is zelfs nooit een hint van conflict geweest.
De kinderen konden zich niet voorstellen zonder hun grootmoeder. Op een dag verraste mijn moeder me met haar besluit om deel te nemen aan een soort evenement gewijd aan oude en eenzame mensen. Ik begreep niet waarom er zo ‘ n haast was, want ze was pas onlangs weduwe geworden. Maar ik zwijg bescheiden en heb mijn mening niet geuit. Ze keerde blij, stralend terug uit het westen en zei dat ze veel nieuwe vrienden had gevonden met wie ze kon communiceren.
Ik kreeg de indruk dat we niet met haar communiceerden… maar toen besloot ze me volledig te imponeren en zei dat ze deze bijeenkomsten elke donderdag zou bijwonen. De zwemlessen van zijn zoon werden in twijfel getrokken. Nu moest ik vrij nemen van mijn werk deze dagen. Deze kosten begonnen me meer en meer te irriteren.
Ze kwam op een dag thuis en zei dat ze met een man praatte waar ze verliefd op leek te zijn geworden. Maar het is nog geen jaar geleden dat papa stierf! Ik kon dit niet begrijpen en accepteren, en ik hoopte stiekem dat het allemaal snel zou eindigen. Maar ik had het mis. Een paar weken later vertelde mijn moeder me over haar aanstaande huwelijk. Trouwen? Op de leeftijd van 60?! Op het registerkantoor?! Houdt ze me voor de gek? Ik kon het niet geloven.
Na het zien van mijn reactie besloot ze ons huis te verlaten. Nu gaf ze niet eens om haar kleinkinderen. We hebben haar al lang niet meer gesproken. Ik ben erg beledigd en ik kan mezelf er niet toe brengen om haar te bellen en met haar te praten. Ze liet niet alle huishoudelijke klusjes aan mij over, wetende heel goed dat ik 6 dagen per week werk! Laatst kreeg ik te horen dat de bruiloft toch had plaatsgevonden. Nu heb ik helemaal geen zin om haar te zien of te spreken. Maar mijn vriend zegt dat ik het mis heb. Vertel me alsjeblieft, wat moet ik doen in deze situatie?
