Het telefoontje van Victor kwam onverwacht naar Vika. Ze waren niet officieel gescheiden, maar ze woonden al 10 jaar in verschillende steden. Victor stuurde twee keer per jaar geld, kwam voor de feestdagen en kwam weer terug. Vika was al met pensioen, maar Victor bleef werken. Hij zei dat hij een goedbetaalde functie niet kon verlaten en dat zou blijven doen tot zijn pensionering. Vika leek aan deze orde te wennen, maar eenzaamheid werd vaak beïnvloed. Mijn dochter is lang geleden getrouwd en woonde apart. Ik gaf mijn grootmoeder twee kleinkinderen – ze leefde er van. En nu kwam Victor terug.
De vrouw was aan het koken in de keuken, wachtend op de komst van haar man. Toen de bel ging, opende Vika hem en bevroren op zijn plaats. Een jongen van ongeveer 5 jaar stond naast de man. “Wie is dit, Victor?”Dit is mijn zoon… Vika verloor bijna haar geduld. Vika, Wat is er met je? “Ga weg!”Hoe kon je dat doen! Wat een schande op mijn oude dag. Op dat moment herinnerde Vika zich dat ze de winkel in wilde rennen, haar jas aangooide en naar buiten Rende. Ze liep, constant vasthoudend aan iets. Ik herinnerde het me … Victor ging weg omdat hij zijn baan in zijn geboortestad verloor. Hij bleef maar zeggen dat hij extra geld zou verdienen en terug zou komen.
“Maar als ik hem toen had tegengehouden, had ik gezegd dat ik zelf een baan zou krijgen, misschien was hij niet weggegaan. Dus ging ze naar huis. Toen ik binnenkwam, zat de man in de keuken zonder zijn jas uit te doen. De jongen sliep in de gang. “Waar is zijn moeder? Ze is onlangs bij Ava gestorven. Vika, ik begrijp dat je toen niet had moeten gaan. Ik had hier een soort bijbaan kunnen vinden. Maar Vika wachtte niet tot hij klaar was. Ze pakte de jongen op en droeg hem naar de slaapkamer. “Slaap, slaap, baby… Victor kwam langs en omhelsde ze. De jongen opende zijn ogen, keek naar Vika en vroeg: “Wil je mijn moeder zijn?”Ik zal het doen, zoon
