Ik ben 58. Ik woon al 8 jaar alleen. Mijn zoon heeft zijn eigen familie, maar hij bezoekt me vaak. En mijn man verliet me voor een andere jongere 8 jaar geleden. Ik verloor mijn verstand van eenzaamheid. Ik had vriendinnen, maar je weet dat vriendinnen niet zijn wat je wilt op een regenachtige, gezellige dag naast je, op de bank, een TV-serie kijken. Ja, ik besloot om mijn geluk online te vinden. Ik wist dat er veel datingsites zijn. En ik ben een mooie vrouw-ik ga vaak naar salons, zorg voor mezelf, zet de muziek een paar keer per week aan en begin met opladen.
“Waarom zou je het niet eens proberen?”–Ik dacht en vond een website-alles was duidelijk, duidelijk, er waren veel mensen daar, en iedereen zag er normaal uit. Een week later heb ik een date geregeld met mijn eerste man. We spraken af om elkaar te ontmoeten in het park voor mijn huis. Het was altijd rustig, zonnig, en in het algemeen wat je nodig hebt. Ik wachtte op Fyodor op de bank. Hij was tien minuten te laat, maar ik was boos. Ik woon in de buurt, maar hij reed naar me toe van de andere kant van de stad; misschien waren er files daar… Kortom, ik vond hem op het eerste gezicht niet leuk.
Er was weinig informatie over hem op de website. Een paar foto ‘ s en dat is het. Hier kwam hij in een trainingspak en met sandalen. Gelukkig droeg hij geen sokken onder zijn sandalen… Hij rook naar alcohol. Hij vervloekte elk tweede woord, en we hadden geen gemeenschappelijke interesses of gespreksonderwerpen. We gingen snel uit elkaar. Ik gaf de hoop niet op. Iemand anders schreef me. Hij was twee jaar jonger, maar toen herinnerde ik me de woorden “liefde is onderdanig aan alle leeftijden.”Ik ging met hem naar een restaurant voor de lunch. Hij kwam op tijd. Hij zag er fatsoenlijk uit. Hij was gekleed in een bescheiden pak en leren schoenen.
We gingen aan tafel zitten, alles ging goed totdat de ober naar ons toe kwam. Mijn date sprak met de ober alsof hij een bediende was. Natuurlijk vond ik het niet leuk, maar ik hoopte dat hij alles zou oplossen door met mij te communiceren. Onze bestelling was te laat. Het is waar, voor een minuut, maar toch… Mikhail begon te ruziën. Hij stond op en ging naar de keuken om uit te zoeken wat er aan de hand was. Zodra hij wegging, kreeg hij een telefoontje. Zijn telefoon stond voor me en ik keek met één oog naar het scherm. Het woord ‘vrouw’ trok meteen mijn aandacht. Ik heb er niet eens over nagedacht. Ik stond op, trok mijn jas aan en ging naar huis. Na twee mislukte pogingen heb ik deze sites niet bezocht. Ik ben vrij goed af op mijn eigen, Weet je.