Die avond zei Eleanora geen woord meer. Ze ging naar haar slaapkamer, sloot de deur achter zich en ging op het bed zitten, met rechte rug en een afwezige blik. Voor het eerst sinds jaren voelde het huis dat ze zelf had ontworpen en gebouwd en dat haar veilige toevluchtsoord had moeten zijn, vreemd aan. Alsof iemand zonder te vragen de muren had verplaatst.
De ochtend brak te snel aan. Het licht scheen door de gordijnen en uit de keuken klonk al het geluid van serviesgoed. Gertrude was natuurlijk al op. Ze stond altijd vroeg op. Eleanora bleef nog een paar minuten in bed liggen om haar gedachten op een rijtje te zetten. Ze was niet het type vrouw dat overhaaste beslissingen nam, maar één ding wist ze zeker: deze situatie kon zo niet doorgaan.
Tijdens het ontbijt was Martin stil. Hij at mechanisch en vermeed het oogcontact met zijn vrouw. Gertrude daarentegen was buitengewoon opgewekt.
“Ik heb roerei gemaakt, lieve Martin, precies zoals je dat als kind zo lekker vond,” zei ze met een brede glimlach.
“Dank je, mam,” mompelde Martin.
Eleanora schonk zichzelf koffie in en ging aan tafel zitten.
“Ik werk vandaag vanuit huis,” zei ze rustig. “Om tien uur heb ik een belangrijke online vergadering.”
“Dan is het misschien beter als je naar een café gaat,” wierp Gertrude op zachte toon tussenbeide. “Het is hier nogal luidruchtig… de televisie, weet je…”
Eleanora keek op.
“Nee, mevrouw Weber. Ik ga hier werken. Dit is mijn huis.”
Gertrude knipperde verbaasd met haar ogen. Martin legde zijn vork neer.
“Eleanora…”
“Nee, Martin,” onderbrak ze hem. “Vandaag luister je alleen maar.”
Na het ontbijt ging Eleanora naar de woonkamer, zette haar laptop op de grote tafel en begon met het voorbereiden van haar presentatie. Om tien uur precies begon de videoconferentie. Alles verliep voorspoedig, totdat er vanuit de bovenverdieping het geluid van een televisie op vol volume klonk.
Eleanora verontschuldigde zich bij haar collega’s, zette de camera uit, stond op, liep de trap op en opende de deur van het voormalige kantoor.
“Zet het geluid zachter,” zei ze streng.
“O, schat, ik hoor al slecht,” antwoordde Gertrude, zonder zelfs maar naar de afstandsbediening te reiken.
Eleanora keek haar een paar seconden aan en glimlachte toen lichtjes.
“Dan moeten we de tv verplaatsen. Of het bed. Of u.”
“Pardon?” Gertrude fronste haar wenkbrauwen.
“Precies zoals u het hoort.”
Toen Gertrude zich ‘s avonds in haar kamer had opgesloten, ging Eleanora tegenover Martin zitten.
“Ik heb een besluit genomen,” zei ze kalm. “Morgen komt de makelaar.”
“Waarom?” vroeg Martin nerveus.
‘Om het huis te taxeren. Of het appartement van je moeder. Ik heb nog geen beslissing genomen.
Martin verstijfde.
‘Dat kun je niet zonder mij doen.
‘Jawel,’ antwoordde Eleanora kalm. ‘Het huis staat op mijn naam. Net zoals mijn leven mijn verantwoordelijkheid is.
“Wil je me dwingen om te kiezen?” Zijn stem trilde.
“Nee, Martin. Jij hebt al gekozen. Ik bepaal alleen de gevolgen.”
Eleanora stond op en liep naar de slaapkamer.
‘Morgenochtend,’ voegde ze er nog aan toe, ‘wil ik mijn studeerkamer terug. Als dat niet gebeurt, beschouw ik dat als je definitieve keuze.
De deur sloeg zachtjes dicht en liet Martin alleen achter met de stilte en de waarheid waarvoor hij al te lang was weggelopen.
