Emma Kok, die al jarenlang strijdt met de slopende gevolgen van gastroparese, een ernstige maagverlammingsziekte, zocht onlangs medische hulp vanwege ondraaglijke en aanhoudende pijnscheuten en steken in haar buik. De pijn was zo intens dat ze vrijwel niets meer kon eten of drinken en haar kwaliteit van leven ernstig werd aangetast. Met hoop op een diagnose en behandeling ging ze naar het ziekenhuis, in de verwachting dat haar klachten serieus genomen zouden worden en dat er een concreet plan zou komen om haar te helpen.
Na een reeks onderzoeken – waaronder echo’s, bloedtests en urineonderzoek – kwam het ziekenhuis tot de conclusie dat er geen fysieke afwijkingen waren die de heftige pijn konden verklaren. In plaats van een duidelijk medisch antwoord kreeg Emma te horen dat haar pijn mogelijk ‘psychisch’ van aard kon zijn. Dit leidde tot het voorstel om hypnotherapie te proberen, een behandelvorm waarbij met behulp van hypnose psychische en soms fysieke klachten worden aangepakt.
Voor Emma was dit voorstel een klap in het gezicht. Ze voelde zich niet alleen miskend en niet serieus genomen, maar ook diep vernederd. Haar reactie op Instagram was glashelder en emotioneel: ze uitte haar woede en ongeloof dat na al die jaren van lijden en meerdere ziekenhuisbezoeken haar pijn als ‘tussen haar oren zitten’ werd weggezet. Het gevoel dat haar klacht niet werd erkend als reëel, maar als iets psychisch, maakte haar boos en onzeker. “Ik voel me dom, alsof het mijn eigen schuld is,” schreef ze. Voor iemand die dagelijks worstelt met een onzichtbare ziekte, raakte dit voorstel aan de kern van een groter probleem in de gezondheidszorg: het gebrek aan begrip en respect voor patiënten met complexe en onzichtbare aandoeningen.
Gastroparese is een aandoening die vaak niet voldoende begrepen wordt, zelfs niet binnen medische kringen. De symptomen, zoals misselijkheid, hevige buikpijn, en problemen met voedselvertering, zijn ernstig en kunnen het leven volledig ontregelen.
Toch worden patiënten zoals Emma vaak geconfronteerd met scepsis en het idee dat hun klachten vooral psychisch zijn. Hypnotherapie kan in sommige gevallen een waardevolle aanvullende behandeling zijn, maar het voorstel om dit zomaar te geven zonder verder medisch onderzoek of een gevoel van begrip, voelde voor Emma als een afwijzing.
Haar boosheid is ook een oproep: om patiënten met chronische en onzichtbare aandoeningen eindelijk de zorg, het respect en de aandacht te geven die zij verdienen. Emma gebruikt haar platform om te pleiten voor betere communicatie, meer empathie en meer serieus nemen van pijnklachten, ook als de oorzaak niet direct zichtbaar is. Ze wil voorkomen dat andere patiënten zich hetzelfde vernederd en onbegrepen voelen als zij dat nu ervaart.
Dit incident laat pijnlijk zien hoe groot de kloof nog steeds is tussen patiënten en de medische wereld, vooral als het gaat om klachten die moeilijk te meten zijn. Voor Emma Kok is het duidelijk: pijn is geen kwestie van wilskracht of verbeelding, maar een keiharde realiteit die recht heeft op erkenning en passende behandeling.
Emma Kok’s openhartige verhaal raakt een gevoelige snaar en laat zien dat er in de medische wereld nog een lange weg te gaan is. Ze moedigt iedereen aan om de stilte rond chronische pijn te doorbreken en op te komen voor eerlijke, empathische en effectieve zorg. Want pijn is geen ‘tussen de oren’ ding, het is realiteit – en het verdient serieuze aandacht.
