Ik kwam net uit de operatiekamer en had mijn baby nog niet eens vastgehouden toen mijn man me de scheidingspapieren voor de voeten gooide en klaagde over mijn verpeste lichaam. Terwijl zijn secretaresse toekeek, verklaarde hij dat hij iemand verdiende die jonger en beter was. Hij had geen idee dat het succes dat hij voor zichzelf opeiste, hij alleen maar aan mij te danken had.
Het eerste wat ik voelde was een scherpe, onophoudelijke pijn in mijn buik, nog voordat ik mijn ogen opende. De ziekenhuiskamer rook naar ontsmettingsmiddel en oude koffie. Mijn handen trilden nog van de narcose toen mijn man, Ethan Walker, binnenkwam, en niet alleen.
Hij keek me niet aan. Niet één keer.
