Het allereerste concentratiekamp voor vrouwen in nazi-Duitsland werd in het najaar van 1933 opgericht in de stad Moringen (in het zuiden van Nedersaksen). Vanaf december 1937 begonnen vrouwelijke gevangenen van daaruit te worden overgebracht naar een nieuw vrouwengedeelte van het concentratiekamp in het kasteel van Lichtenburg.
In maart 1938 werd het kamp Moringen ontbonden. In mei 1939 werd KL Lichtenberg het centrale concentratiekamp voor vrouwen. Daarna werden vrouwelijke gevangenen overgebracht naar het nieuwe concentratiekamp voor vrouwen in Ravensbrück. Tot 1942 was Ravensbrück het enige concentratiekamp voor vrouwen.
Voor het uitbreken van de oorlog werden daar de meeste Duitse vrouwelijke gevangenen vastgehouden: Jehova’s getuigen, politieke gevangenen en zogenaamde sociale buitenbeentjes, zoals prostituees of criminelen.
Vanaf september 1939 werden ook gevangenen uit andere landen die onder Duitse bezetting stonden naar Ravensbrück gestuurd, onder andere Poolse vrouwen die verdacht werden van lidmaatschap van het verzet.
