“Neem jij de rekening maar, Andrea. Eindelijk ben je eens ergens goed voor.”
De stem van mijn man sneed door de lucht als een scherp mes, en de hele tafel viel stil terwijl de gouden kroonluchters van de Sapphire Room flikkerden boven de witte lelies. In die fractie van een seconde besefte ik dat dit geen impulsieve uitval was, maar een zorgvuldig gechoreografeerde executie die door zijn hele familie was gepland.
Het diner was georganiseerd door mijn schoonmoeder, Gladys Whitlock, onder het mom van de viering van het bedrijfsjubileum van hun scheepvaartimperium. Ze had een intieme avond beloofd, maar bij haar versie van intimiteit hoorden altijd gemeenteraadsleden, lobbyisten en een groepje mondaine figuren die er alleen maar waren om het familie-ego te strelen.
Ik was zeven jaar getrouwd geweest met Conrad Whitlock, lang genoeg om elke spiertrekking in zijn kaak en elke roofzuchtige glimlach te doorgronden. Vanavond voelde er iets kouders in de lucht, van de manier waarop mijn zwager Troy steeds in zijn whisky grinnikte tot de manier waarop Gladys naar me keek met de afstandelijke nieuwsgierigheid van een wetenschapper die een vlinder opspietst.
