Ik had geluk dat ik het overleefde. Ik had het geluk dat ik kon lopen. Ik had het geluk dat ik na maanden van behandeling weer alleen kon eten, me alleen kon kleden en op de schoolbank kon zitten. Maar niemand vroeg hoe dat geluk eruit zag toen je terugkwam naar mensen met littekens op hun gezicht, nek en armen, en toen de kinderen naar je keken alsof je een verhaal was geworden dat ze niet hardop konden vertellen.Anatomie
Mijn ouders waren toen al gescheiden en ik woonde met mijn moeder in een klein huisje aan het einde van de straat. Na de explosie werd ze een vrouw die voortdurend het stof wegveegt van dingen die er niet meer zijn. Ze gaf zichzelf de schuld, huilde toen ze dacht dat ik sliep en zei dat als ze die dag thuis was geweest, ik anders zou zijn geweest. Ik troostte haar, ook al was ik een kind. Ik leerde pijn zo vroeg te verbergen dat ik anderen niet zou belasten.Familierecht
Jaren gingen voorbij, maar mensen vergaten mijn gezicht niet. Sommigen waren onbeleefd, anderen te zacht, en sommigen deden alsof ze niets zagen, wat soms het meest pijn deed. Mannen keken me met ongemak aan of met die trieste bezigheid die erger was dan afwijzing. Tegen de tijd dat ik dertig was, had ik nog nooit een echte relatie gehad, omdat ik van tevoren wegliep vanaf het moment dat iemand mijn gezicht van dichtbij moest bekijken.
Toen ontmoette ik Stefan. Hij gaf pianoles aan kinderen in de kerkzaal, in een kleine kamer die altijd naar oude noten, hout en kaarsen rook. Hij was blind vanaf zijn zestiende, na een auto-ongeluk, en bewoog vredig, zonder de bitterheid die ik verwachtte van een man wiens leven zijn gezichtsvermogen had weggenomen. Als hij speelde, stopten kinderen met fluisteren, en zelfs volwassenen stopten bij de deur.Huis en tuin
Op onze eerste date zei ik dat ik iets moest bekennen. Mijn stem trilde toen ik zei dat ik er niet uitzag als andere vrouwen. Ik was klaar voor stilte, medelijden of die onaangename zin: “het maakt niet uit hoe je eruit ziet.Maar Stefan glimlachte slechts licht, vond mijn hand over de tafel en zei: “geweldig. Ik hield nooit van gewone dingen.”Biologische Wetenschappen