De lichten dimden. Het publiek hield de adem in. En toen betrad een elfjarig meisje het Broadway-podium, klaar om voor de duizendste keer die week op te treden voor een publiek van duizenden ogen.Tv-shows en -programma’s
Acht voorstellingen. Zeven dagen. Bij elke voorstelling gaf ze alles wat ze in zich had.
Maar wat het publiek nooit zag, was dit: later die avond liep ze door een deur een huis binnen waar de stroom weer was uitgevallen. Waar het avondeten bestond uit wat er met de voedselbonnen kon worden gekocht. Waar het loontje van een klein meisje geen zakgeld was, maar een kwestie van overleven.
Dat meisje was Sarah Jessica Parker.
En dat verhaal dat iedereen denkt te kennen? Daar hebben ze nog maar een klein beetje van gezien.
De wereld leerde haar kennen als Carrie Bradshaw – de vrouw die de trottoirs van Manhattan tot haar catwalk maakte, die meer designerhakken bezat dan de meeste mensen boeken, en die romantische chaos omtoverde tot iets schitterends en inspirerends. Gedurende zes seizoenen en twee films werd Sarah Jessica Parker het gezicht van het glamoureuze leven in New York City.
Maar lang voordat ze ooit een Cosmo in handen nam of ‘Ik kon het niet laten me af te vragen’ op haar laptop typte, was ze gewoon een kind uit Nelsonville, Ohio, dat al op jonge leeftijd leerde hoe honger echt voelde.
Films
Sarah was de vierde van acht kinderen in een samengesteld gezin. Haar moeder werkte op een kleuterschool – een baan die liefde opleverde, maar geen luxe. Haar stiefvader probeerde het met allerlei zakelijke ondernemingen die nooit echt van de grond kwamen. Het gezin leefde van een uitkering. Van voedselbonnen. En van de vriendelijkheid van buren die zelf ook niet veel te missen hadden.
“Ze vertelde het schoolpersoneel dan zachtjes dat haar familie die dag geen geld had voor de lunch.”
Lees dat nog eens. Een elfjarig meisje dat die zin tegen een volwassene fluistert, met gloeiende wangen. Niet omdat ze iets verkeerds had gedaan. Want schaamte geeft niets om rechtvaardigheid – het kruipt gewoon in je botten.
“Het was vernederend,” gaf Sarah later toe. “Maar zo was mijn leven. Dat gevoel vergeet je nooit – het blijft in je zitten.”
Toen kwam de auditie.
Op haar elfde maakte ze haar Broadway-debuut in The Innocents. Kort daarna kreeg ze de hoofdrol in de nationale tourproductie van Annie — een van de grootste musicals ter wereld. Een roodharig weeskind dat zingt over morgen, over hoop, over het ontvluchten van het harde leven.
Kunst die het leven op de wreedste en mooiste manier nabootst.
Elke avond zong ze ‘Tomorrow’ voor duizenden mensen die flink wat geld hadden neergeteld om iets te voelen. Elke avond sprongen ze op. Staande ovaties. Het gejuich van het publiek. De felle, verblindende lichten.
En elke avond, als het doek was gevallen en de make-up was verwijderd, ging ze naar huis.
Niet naar een penthouse. Niet naar een kleedkamer met haar naam op de deur. Maar naar een gezin dat nog steeds op elke cent let, nog steeds de adem inhoudt als de post komt, en zich nog steeds afvraagt of deze maand de maand zou zijn waarin ze definitief ten onder zouden gaan.
Het contrast was niet alleen verpletterend. Het was onwerkelijk.
Ze droeg haar gezin op de schouders van een elfjarige. Niet omdat iemand haar dat had gevraagd. Niet omdat haar ouders dat van haar eisten. Maar omdat ze van hen hield. Omdat ze inzag wat er op het spel stond. Want als jij degene bent die kan helpen, dan help je.
Haar Broadway-inkomsten zorgden ervoor dat de lichten bleven branden. Letterlijk.
Denk daar eens even over na. Een tiener die voor aanvang van een voorstelling achter de schermen staat, in de wetenschap dat het geld dat ze met dit optreden verdient, volgende week misschien wel voor verwarming zorgt. Morgen misschien voor eten. En ervoor zorgt dat haar jongere broertjes en zusjes niet hoeven te voelen wat zij heeft gevoeld.
Tv-shows en -programma’s
Dat soort druk verdwijnt niet zomaar als je meer gaat verdienen. Het nestelt zich in je. Het wordt een vast onderdeel van wie je bent.
In de jaren tachtig en negentig werkte Sarah onafgebroken. Broadway. Televisie. Films als Footloose en Hocus Pocus. Ze was nooit de grootste ster in de zaal, maar ze was wel altijd degene die er was. Degene die de boel redde. Degene die over elk contract onderhandelde alsof haar leven ervan afhing.
Want in zekere zin was dat ooit wel zo.
Ze behandelde geld met het soort respect dat alleen voortkomt uit het zien verdwijnen ervan. Uit het besef hoe het voelt om niets te hebben. Uit het besef dat rijkdom geen zekerheid is – het is slechts uitstel.
Toen, in 1998, klopte HBO aan.
Een nieuwe serie. Een hoofdrol. Een schrijfster genaamd Candace Bushnell had een bundeling van columns gepubliceerd met de titel Sex and the City, en iemand besloot daar een televisieserie van te maken. Sarah zei ja.
En de wereld raakte in de war.