Het dienblad met voedsel is op de grond geraakt.
Er vielen overal koekjes.
Een heel restaurant zwijgt.
– Ik wil het niet! *- zei de vader.
Dochter reageerde niet.
Ze was niet beledigd.
Ze is niet weggelopen.
Ze ging net op haar knieën…
En ze begon elk koekje apart op te tillen.
Verschillende mensen keken haar met mededogen aan.
De vader was ervan overtuigd dat zijn dochter willekeurig voedsel had gekocht.
Hij dacht dat hij zich niet eens herinnerde wat hij echt leuk vond.
Had je echt niet harder kunnen proberen?
Het meisje zei rustig:
– Tato…
Maar hij liet haar niet uitpraten.
Toen kwam de verkoper van achter de toonbank.
Hij keek naar zijn vader.
En rustig zei hij: :
Ze heeft hier bijna een uur gestaan.
Vader heeft zijn wenkbrauwen gerimpeld.
– Ze wachtte op ons om een verse partij te bakken.
– Ze zei dat het je favoriet is.
– Ze wilde geen andere kopen.
Vader keek naar zijn dochter
Ze verzamelde nog steeds verspreide koekjes.
Heel voorzichtig.
Alsof ze allemaal belangrijk zijn.
Plotseling Realiseerde Hij Zich…
Hij gooide het eten niet zomaar weg.
Hij weigerde een liefdevol gebaar.
Langzaam knielde hij naast haar.