De houten stoel passeerde enkele centimeters van Daniels hoofd.
Hij draaide zich snel om en beschermde de vierjarige Rosie tegen zijn borst terwijl de stoel tegen de muur achter hen brak.
“Kom terug, stuk vuilnis!”schreeuwde zijn moeder.
Rosie drukte haar gezicht in Daniels nek. Een sneaker ontbrak en haar kleine lichaam trilde onder de hoodie.
Bethany kwam dichterbij in haar patroonrijke feestjurk, glimlachend alsof de vernietiging vermakelijk was.
“Het was maar een grap. Ze zou niet zo kwetsbaar moeten zijn.”
Daniel trok Rosie ‘ s kap weg. Een donkere blauwe plek markeerde haar wang. Vingervormige sporen kruisten haar arm.
Zijn stem trilde van beschermende woede.
“Heb je dit mijn vierjarige dochter aangedaan?”
Bethany stak een hand uit naar Rosie.
Daniël sloeg het opzij en droeg zijn dochter naar de open deur.
Achter hen greep zijn vader een andere stoel, maar verscheidene familieleden hielden hem uiteindelijk tegen.
Daniel hief zijn telefoon op en liet de foto ‘ s zien die hij enkele minuten eerder had genomen.
“Bel de politie en leg elk teken op haar uit.”
Rosie keek langs Bethany naar haar grootvader. Haar vingers grepen Daniels kraag strakker vast.
“Papa … Opa hield de deur dicht.”